Beczka amontillado
Polish · Intermediate · Edgar Allan Poe
Illustrations

Scena 1 z 11
Przysięga zemsty
Scene 1 of 11
A vow of revenge
Latin script appears below the original text.
Długo znosiłem niezliczone krzywdy, które wyrządzał mi Fortunato. Kiedy jednak posunął się do tego, że mnie obraził, przysiągłem sobie, że się zemszczę. Znasz mnie na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie wypowiedziałem na głos ani jednej groźby. Wiedziałem, że prędzej czy później go ukarzę. Skoro decyzja zapadła, nie mogłem sobie pozwolić na żadne ryzyko.
For a long time I put up with the countless wrongs Fortunato did me. But when he went so far as to insult me, I swore to myself that I would have my revenge. You know me well enough to know that I never uttered a single threat. I knew that sooner or later I would punish him. Once I had made up my mind, I could not afford to take any risks.
Co to za zemsta, jeśli sam poniosę karę? Musiałem też zadbać o to, żeby Fortunato zrozumiał, kto go ukarał.
What kind of revenge would it be if I were punished for it myself? I also had to make sure Fortunato understood who had punished him.
Ani słowem, ani zachowaniem nie dałem mu powodu, by wątpił w moją życzliwość. Nadal uśmiechałem się do niego jak zawsze. Nie przyszło mu do głowy, że teraz uśmiecham się na myśl o tym, że padnie moją ofiarą.
Nothing I said or did gave him any reason to doubt my goodwill. I kept smiling at him as I always had. It never occurred to him that I now smiled at the thought of him falling victim to me.
Fortunato był człowiekiem, którego należało szanować, a nawet się obawiać. Miał jednak słaby punkt. Był bardzo dumny ze swojej znajomości win. Moim zdaniem niewielu Włochów było prawdziwymi znawcami. Większość udawała zachwyt, ilekroć mogła dzięki temu oszukać brytyjskich albo austriackich milionerów. Fortunato też udawał, że zna się na obrazach i klejnotach, ale stare wina naprawdę go pasjonowały.
Fortunato was a man to be respected, even feared. But he had a weak spot. He was very proud of his knowledge of wines. In my opinion, few Italians were true connoisseurs. Most pretended to be impressed whenever it helped them swindle British or Austrian millionaires. Fortunato, too, pretended to know about paintings and jewels, but he was genuinely passionate about old wines.
Pod tym względem byliśmy podobni. Sam dobrze znałem włoskie wina i kupowałem ich dużo, gdy tylko trafiała się okazja.
In that respect we were alike. I knew Italian wines well myself and bought plenty of them whenever I had the chance.